Kościół jezuitów weneckich zbudowany został na planie krzyża łacińskiego z jedną podłużną nawą, której przestrzeń została podzielona na szereg stref poprzez wybudowanie z obu jej stron głębokich, bocznych kaplic otwierających się na nawę wielkimi łukami, flankowanymi wysokimi pilastrami. Nawę przecina transept, za którym rozciąga się prezbiterium. Na jego posadzce znajduje się grobowiec rodziny Manin, ozdobiony napisem AETERNITATI SUAE / MANINI CINERES.

Prawie cała powierzchnia wewnątrz została udekorowana. Dekoracja, wykonana w latach 1725–1731, jest jedyną w swoim rodzaju w XVIII-wiecznej architekturze weneckiej: w prezbiterium i transepcie do dekoracji użyto białego i zielonego marmuru, a na ścianach nawy i kaplic – białego stiuku i złota. Posadzka nawy i transeptu, położona pomiędzy 1731 a 1736 rokiem, powtarza w kamieniu z Istrii i kamieniu zielonym dwukolor ścian. Na sklepieniu widnieją biało-złote stiuki, wykonane przez Abbondia Stazia, otaczające freski Francesca Fontabassa i Louisa Dorigny (po dwa każdego z nich). Ołtarz, inspirowany stylem Berniniego, zbudował Fra Giuseppe Pozzo. Jest też grobowiec rodziny Da Lezze, zbudowany przez Jacopa Sansovina.