Jeszcze przed wybuchem powstania, w kwietniu 1945 roku poślubił Janinę Cieżąrek – harcerkę i łączniczkę ruchu oporu.
W powstaniu warszawskim pełnił funkcję dowódcy 2 drużyny i plutonu batalionu. Walczył na Woli, m.in. w rejonie ulic: Żytniej, Wolskiej (walki o Pałacyk Michlera) oraz Młynarskiej. 8 sierpnia 1944 roku został ranny podczas walk na cmentarzu ewangelicko-augsburskim. Przewieziono go do Szpitala Jana Bożego, a następnie do punktów sanitarnych przy ul. Długiej oraz przy pl. Krasińskich. Po przejściu kanałami do Śródmieścia został skierowany do szpitala przy ul. Poznańskiej, gdzie z uwagi na zachorowanie na tyfus plamisty pozostał do końca powstania. Pod koniec sierpnia 1944 roku awansowano go do stopnia podporucznika. Po upadku powstania, 4 października wyszedł z miasta i został skierowany do obozu w Pruszkowie. Uciekł z transportu i ukrywał się w Podkowie Leśnej oraz Sochaczewie. Do Warszawy powrócił w lutym 1945 roku.