Po zakończeniu działań wojennych ukończył Szkołę Inżynierską im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie na Wydziale Lotniczym. Należał do Służby Polsce. Uzyskał uprawnienia do pilotażu szybowców, rozpoczął również szkolenie w zakresie pilotażu samolotów silnikowych (1947). Z obozu szkoleniowego został wydalony za śpiewanie pieśni religijnych podczas apeli. Bezskutecznie starał się o przyjęcie do pracy w warszawskim Instytucie Lotnictwa, gdzie jego podania oddalano ze względu na akowską przeszłość. Ostatecznie podjął pracę w budownictwie jako konstruktor (do 1978 roku). Projektował m.in. zakłady produkcji betonu oraz przemysłu drzewnego. Był delegatem Ministerstwa Budownictwa PRL w ZSRR, NRD oraz Rumunii (m.in. przewodnicząc delegacji polskiej na naradę ekspertów w Bukareszcie).

W latach 1967–2000 był trzykrotnie awansowany: na stopień majora (1967), kapitana (1999) oraz podpułkownika (2000). Był członkiem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Za swe zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1997).

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw.