W 1893 nastąpiło znaczne zintensyfikowanie prac kanalizacyjnych – do 1896 skanalizowano ulice: Długą, Rybaki, Łąkową, Garbary, Groblę, Wrocławską, Klasztorną, Podgórną, Szkolną, Półwiejską, Sierocą, Dolną i Górną Wildę, Wszystkich Świętych, Za Bramką, Święty Marcin, Ogrodową, Piekary, Ratajczaka, Mielżyńskiego, Poznańską, Zwierzyniecką, Wierzbięcice i część Dąbrowskiego oraz Głogowskiej. Od 1896 do 1900 skanalizowano Łąki Dominikańskie, przeznaczone pod budowę nowej rzeźni, a także Łąki Bernardyńskie, Wildę, Łazarz, pozostałą część Jeżyc, okolice Bogdanki, zasypano tzw. Starą Rzekę i Strugę Karmelicką. Po 1900 skanalizowano Święty Wojciech, ulicę Młyńską, dalszy ciąg Głogowskiej, Małeckiego, Mickiewicza, Niegolewskich, Górczyńską, a także rozpoczęto prace na Śródce, które (wraz z Ostrowem Tumskim) ukończono w 1912. Dopiero w 1907 skanalizowano Stary Rynek i ul. Nową (Paderewskiego). Od 1909 prace trwały w dzielnicach przyłączonych do miasta w 1900.
W 1908 rozpoczęto wznoszenie oczyszczalni ścieków, gdyż dotąd były one zlewane bezpośrednio do Warty. Prace ukończono w 1909, oddając obiekt przy ul. Garbary.