W wytwórni Chanżonkowa działali reżyser Edward Puchalski, operator Jan Skarbek-Malczewski i aktor Antoni Fertner, którzy nabyte tam doświadczenia zawodowe wykorzystali w warszawskiej wytwórni filmowej „Sfinks” Aleksandra Hertza. Sam Hertz również korzystał z współpracy z Chanżonkowem. W roku 1912 Władysław Starewicz zrealizował przy wsparciu Chanżonkowa film kukiełkowy Konik polny i mrówka.
Na wiosnę 1917 roku, wkrótce po rewolucji lutowej Chanżonkow przeniósł produkcję z Moskwy do Jałty na Krymie i tam kontynuował działalność. W roku 1920 wobec przewagi bolszewików w wojnie domowej Chanżonkow wyemigrował do Konstantynopola, później do Mediolanu i Wiednia, gdzie usiłował wznowić działalność. Prowadził badania nad filmem dźwiękowym, które porzucił ze względu na brak środków finansowych.
W roku 1923 otrzymał propozycję powrotu do Moskwy i objęcia kierownictwa studia filmowego „Rusfilm”, które jednak nie podjęło działalności. Chanżonkow działał następnie jako konsultant państwowego komitetu ds. kinenmatografii „Goskino” a potem kierował wytwórnią „Proletkino”. Wraz z kilkoma członkami kierownictwa „Proletkina” został w roku 1926 aresztowany i oskarżony o malwersacje, lecz uniewinniony z braku dowodów.