Schorowany przeniósł się z Moskwy do Jałty, gdzie wraz z żoną żył w ubóstwie. W roku 1934 zwrócił się do kierownika zarządu kinematografii ZSRR Borysa Szumiackiego z prośbą o rehabilitację, która została uwzględniona, dzięki czemu otrzymał rentę. Wtedy zajął się pisaniem pamiętników, których część znalazła się w książce „Pierwsze lata kinematografii radzieckiej” («Первые годы русской кинематографии» 1937). W Jałcie, poruszając się na wózku inwalidzkim, przeżył niemiecką okupację i tam umarł w roku 1945.
Bibliografia Izabela Żukowska, Faustyna Toeplitz-Cieślak: Sfinks – Wizjonerzy i skandaliści kina : Prószyński i S-ka, 2016 : s. 47-56
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kozacy dońscy Kategoria:Rosyjscy producenci filmowi Kategoria:Rosyjscy przedsiębiorcy Kategoria:Rosyjscy reżyserzy filmowi Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1945