Republikflucht (z niem. „ucieczka z Republiki”) – oficjalne określenie w Niemieckiej Republice Demokratycznej na emigrację do Republiki Federalnej Niemiec. Podczas 45 lat istnienia tych dwóch państw niemieckich (od 1945 r. do 1990 r.) mieszkańcy NRD podejmowali częste próby ucieczki przez granicę do RFN, co wiązało się z licznymi ofiarami.
Przepływ uchodźców i próby ucieczki Od 1950 r. do 1988 r. około 4 milionów Niemców z NRD wyemigrowało „na Zachód”. 3,454 mln z nich przeniosło się w okresie pomiędzy 1950 r. a budową Muru Berlińskiego w 1961 r. Zdecydowana większość po prostu przechodziła przez granicę lub, po 1952 r., wychodziła przez Berlin Zachodni. Liczba nielegalnych przekroczeń granicy spadła drastycznie, gdy została wzmocniona granica i wybudowano Mur Berliński. Liczba ta zmniejszała się nadal, gdyż przez kolejne dekady udoskonalano ochronę granicy. W 1961 r. przez granicę uciekło 8507 ludzi, większość z nich przez Berlin Zachodni. Już w roku budowy muru berlińskiego zmniejszyła się liczba zbiegłych o 75%, do około 2300 rocznie do końca dekady. Mur zmienił Berlin z jednego z najłatwiejszych miejsc do przekroczenia granicy ze Wschodu w jedno z najbardziej skomplikowanych. Liczba uciekinierów spadła jeszcze do 868 rocznie w ciągu lat 70. XX w. i tylko 334 rocznie w okresie między 1980 r. i 1988 r.