Uciekinierzy stanowili jednak niewielki odsetek ogólnej liczby emigrantów z Niemiec Wschodnich. Znacznie więcej ludzi opuściło kraj po otrzymaniu oficjalnych zezwoleń, uciekając przez kraje trzecie lub po daniu okupu przez rząd zachodnioniemiecki. W 1980 r., tylko około 1% z tych, którzy opuścili wschodnią część Niemiec, zrobiło to uciekając przez granicę. + Uchodźcy z NRD, 1961–1988 Ogółem Oficjalnezezwolenia Drogą przezinne państwa Ucieczki Wykupieniprzez RFN 1962–1970 229 652 146 129 56 970 21 105 5448 1971–1979 131 176 85 434 27 576 7816 10 350 1980–1988 203 619 150 918 36 152 2672 13 872 Ogółem(+ 1961) 616 066 382 481 163 815 40 100 29 670 mały|upright=1.8|Wschodnioniemiecki diagram pokazujący liczbę ucieczek w latach 1974–1979 Podejmujący próby ucieczki z NRD mieli różne motywy. Zdecydowana większość z nich działała z powodów ekonomicznych: szukała na Zachodzie poprawy swoich warunków mieszkaniowych i możliwości. Niektórzy uciekli z powodów politycznych, ale też wiele osób zostało zmuszonych do ucieczki wydarzeniami społecznymi i politycznymi. Wprowadzenie kolektywnego rolnictwa i stłumienie w 1953 r. powstania w NRD skłoniło tysiące ludzi do ucieczki na Zachód, podobnie jak dalsza przymusowa restrukturyzacja gospodarki w 1960 r. Tysiące uciekło, w rezultacie likwidacji miejscowości wzdłuż granicy.