W czasie studiów założył antykomunistyczną Grupę Obrony Jednostki, w której udzielało się ośmiu młodych Polaków. Organizacja zajmowała się małym sabotażem, zrywając plakaty, wyłączając światło na spotkaniach agitacyjnych; w planie mieli także druk ulotek. Wkrótce potem pod wpływem współkonspiratora Feliksa Jaworskiego Dworzecki postanowił wyjechać do Polski. Po odmówieniu mu przez polski konsulat wizy wjazdowej i zgody na osiedlenie, za namową Jaworskiego, postanowił przedostać się do Polski przez zieloną granicę wraz z jednym z kolegów. Zaraz po jej przejściu w sierpniu 1929 r. zostali zatrzymani przez patrol Korpusu Ochrony Pogranicza i zwerbowani do pracy dla polskiego wywiadu. Ich pierwsze zadanie dotyczyło zdobycia informacji o jednostkach wojskowych w Kijowie. Wobec tego Dworzecki wrócił do Kijowa i przystąpił do wykonania zadania, ale szybko został aresztowany przez OGPU.
20 sierpnia 1930 r. wszyscy członkowie Grupy Obrony Jednostki, w tym rozpracowujący ją czterej agenci, zostali skazani na pobyt w łagrach, przy czym Dworzecki dostał 10 lat kary. Został zesłany na Wyspy Sołowieckie. Pracował przy budowie Kanału Białomorskiego i został aktorem w więziennym teatrze. W 1937 r.