W czasie wojny wietnamskiej dały o sobie znać poważne mankamenty nowych M14. Broń zasilana nabojem karabinowym była trudna do opanowania przy ogniu ciągłym, a waga amunicji ograniczała możliwości przenoszenia jej większego zapasu przez pojedynczych żołnierzy. Cechy te w zasadzie deklasowały M14 wobec broni przeciwników – zasilanych słabszą i lżejszą amunicją pośrednią karabinków z rodziny AK. Konfrontacja obu konstrukcji w trakcie wojny sprawiła, że amerykańscy decydenci ponownie zainteresowali się możliwością stworzenia własnej konstrukcji zasilanej analogiczną amunicją.
W 1958 r. do nowych testów Armalite przedstawiła zmodyfikowaną wersję AR-10 dostosowaną do słabszej amunicji 5,56 × 45 mm (w miejsce dotychczasowego naboju karabinowego 7,62 × 51 mm). Próby nowego AR-15 wykazały jego zdecydowaną przewagę wobec M14. Uzbrojona w AR-15 siedmioosobowa drużyna miała taką samą siłę ognia jak jedenastoosobowa drużyna z M14. Żołnierze byli też w stanie przenosić aż trzykrotnie więcej lżejszej amunicji (649 wobec wcześniejszych 220 nabojów). Mimo to, opór konserwatywnych wojskowych, uniemożliwiał przyjęcie nowej broni na wyposażenie.