W latach 70. i 80. produkowano głównie obuwie męskie w klasycznym wzornictwie. Fabryka produkowała ok. 13 tys. par butów dziennie, w tym 1600 par dla służb mundurowych (PKP, Państwowa Straż Pożarna, MO i ZOMO). Stałymi odbiorcami zagranicznymi był ZSRR oraz Wielka BrytaniaDługosz Jerzy: Bydgoskie wyroby znane i cenione za granicą, [w:] Kalendarz Bydgoski 1995., do której w latach 70. wysyłano 53% produkcji z zakładu w Solcu Kujawskim. Mniejsze ilości obuwia wysyłano na eksport do RFN, Francji, Holandii, Afganistanu, Kuwejtu, Barbadosu, Angoli, Libii i Ghany. Obywatele PRL często wywozili obuwie „Kobry” za granicę (do ZSRR, na Węgry), gdzie w ramach handlu wymiennego uzyskiwano deficytowe w Polsce towary (złoto, kolorowe telewizory, swetry, zegarki elektroniczne itp.)

Upadek przedsiębiorstwa W 1991 r., w warunkach gospodarki rynkowej, konkurencji taniego obuwia z Dalekiego WschoduWykonanego z tanich materiałów syntetycznych i plastiku, a nie garbowanych skór jak buty „Kobra”. i załamania eksportu do ZSRR, przedsiębiorstwo obciążone rozległą infrastrukturą i liczną załogą znalazło się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Związki zawodowe nie chciały dopuścić do redukcji załogi, nie przeprowadzono komercjalizacji, ani prywatyzacji przedsiębiorstwa.