lecz Elisabeth bardzo chce przypieczętować ich związek. Gdy śmierć zabiera jej małą córkę, młoda cesarzowa jest bardzo wstrząśnięta tragedią, ale nie chce poddać się tańcowi ze śmiercią. Po tym, jak jej troje dzieci, w tym jej jedynego syna Rudolfa, zabrała Zofia, Elisabeth staje się twardą, zimną i egoistyczną kobietą. Ucieka z austriackiego dworu i spędza dekady niespokojnie, podróżując po całym świecie, na próżno próbując uciec od strachu przed pustką. W końcu Elisabeth godzi się z mężem i znajduje nowy sens w życiu, kiedy pomaga zjednoczyć Austrię i Węgry, ale jej nowy życiowy cel sprawia, że jeszcze bardziej zaniedbuje jej delikatnego psychicznie syna, śląc młodego Rudolfa w głęboką depresję i zmuszając go do relacji ze śmiercią.
Samotność Rudolfa i naciski ojca powodują u niego załamanie i przyjmuje on śmierć, popełniając samobójstwo w Mayerling z kochanką, Marią Vetsera. To wydarzenie całkowicie załamuje Elisabeth i prosi ona śmierć aby ją zabrała. Jednak jej poniżony kochanek, odmawia przyjęcia jej.