Opisał dalej zdobycie przez Belizariusza Rzymu, roczne oblężenie Bizantyńczyków w Rzymie przez ostrogockiego Witigisa, przełamanie przez Belizariusza oblężenia, zdobycie przezeń Rawenny i pochwycenie króla Witigisa (540).
Księga VII opisuje powrót zwycięskiego Belizariusza do Konstantynopola z Witigisem jako jeńcem. Pomimo zasług swego wodza cesarz odmówił mu prawa do triumfu i dowództwa w wojnie z Chosroesem perskim. Prokopiusz ostro krytykuje takie postępowanie cesarza i utrudniające akcje militarne intrygi dworskie, co wymagało niemałej odwagi cywilnej. W ogóle cała księga siódma wychwala wojskowy geniusz Belizariusza, do osoby cesarza odnosząc się raczej niechętnie i krytycznie. Niebawem Ostrogoci pod wodzą Totili wznowili działania wojenne. Belizariusz, nie dysponując dostatecznymi siłami, poniósł kilka klęsk i został odwołany.
Księga VIII, wydana w trzy lata później, stanowi uzupełnienie całości. Ma charakter historía pojkíle (historii wielobarwnej, pojkíle to tyle co „pstry”) – pełnej wiadomości dotyczących historii całego Cesarstwa w latach 551-553. Prokopiusz opowiada w niej o zwycięskiej kampanii Narsesa w Italii przeciw Ostrogotom i o zakończeniu wojny gockiej.