Treść Wiersz Keatsa jest bezpośrednim zwrotem do Kościuszki, którego wielkie imię ma być źródłem wyższych, szlachetniejszych uczuć. Poeta stwierdza, że w nieznanych krainach imiona bohaterów rozbrzmiewają pod niebo:
And now it tells me, that in worlds unknown, The names of heroes burst from clouds concealing, And changed to harmonies, for ever stealing Through cloudless blue, and round each silver throne.
Keats zestawia Kościuszkę z Alfredem, najwybitniejszym królem anglosaskim, panującym w IX wieku. Wyraża przekonanie, że głos Kościuszki dołączy do wołania wielkich poprzedników i dotrze do Boga.
It tells me too, that on a happy day, When some good spirit walks upon the earth, Thy name with Alfred’s, and the great of yore Gently commingling, gives tremendous birth To a loud hymn, that sounds far, far away To where the great God lives for evermore.