Innym twórcą kunsztownej liryki był João de Deus (1830–1896), autor zbioru Campo de flores (1893).
Najpopularniejszym prozaikiem drugiej połowy wieku dziewiętnastego był Camilo Castelo Branco (1825–1890). Za największego symbolistę uchodzi Camilo Pessanha, autor tomiku Clepsidra, wydanego dopiero w 1922, który mocno wpłynął na poetów modernizmu. Wyrafinowaną formalnie lirykę pisała w tym czasie również Florbela Espanca.
W dwudziestym wieku największym twórcą był poeta i prozaik Fernando Pessoa, który – prawdopodobnie opierając się na wielogłosowej metodzie narracyjnej Roberta Browninga – powołał do życia kilkadziesiąt fikcyjnych osób, które nazwał heteronimami, wymyślając im profil psychologiczny i artystyczny, zwielokrotniając tym samym różnorodność swojej twórczości i stając się jednym z najoryginalniejszych autorów XX wieku, obok James Joyce’a i T.S. Eliota. Do jego najważniejszych dzieł należą tom Przesłanie (Mensagem) z 1934 roku, Poezje zebrane Alberta Caeiro (Poemas Completos de Alberto Caeiro) i Księga niepokoju (Livro do Desassossego) spisana przez Bernarda Soaresa, pomocnika księgowego w Lizbonie, wszystkie wydane po polsku.