Liczyły one 44 głosów podzielonych na cztery sekcje: I manuał (Hauptwerk) – 11 głosów, II manuał (Rückpositiv)- 11 głosów, III manuał (Oberwerk w żaluzji) – 11 głosów oraz Pedał – 11 głosów. Zastosowano w nich elektro-pneumatyczną trakturę rejestracji i gry, która była bardzo nowatorskim przedsięwzięciem w ówczesnym czasie. Poświęcenia dokonano 25 grudnia 1934. Nowy instrument miał charakter koncertowy. Otrzymał opus 1498. Wraz z barokową szafą przetrwał w nienaruszonym stanie II wojnę światową, zachowując sprawność techniczną, co poświadczały osoby, które miały okazję go słuchać już po 1945, kiedy grywał na nim organista kościoła parafii rzymskokatolickiej św.Józefa. W lutym 1949 organy (część muzyczna z 1934 i barokowa szafa organowa z 1753) zostały zdemontowane i wywiezione do Inowrocławia przez Mariana Śliwińskiego. W październiku 1950 ukończony został ich montaż w kościele św. Mikołaja w Inowrocławiu. Wszystkie cztery sekcje zostały umieszczone w niearchitektonicznym prospekcie (piszczałki wolnostojące). Losy barokowej szafy organowej z 1753 nie są pewne po dziś dzień, w Bierutowie nie zachowały się żadne jej elementy, natomiast w archiwum parafii w Inowrocławiu jeszcze kilka lat temu znajdowało się wiele detalów snycerskich z tego zabytku. Kościół św.