Moja ostatnia księżna () – wiersz Roberta Browninga z 1842 roku. Utwór ten nie tylko jest jednym z najważniejszych utworów poety, ale także przykładem gatunku monolog dramatyczny, który bardzo się rozwinął w literaturze angielskiej w połowie XIX wieku.
Charakterystyka ogólna Moja ostatnia księżna liczy pięćdziesiąt sześć wersów, zalicza się więc do najkrótszych monologów dramatycznych Browninga. Inne utwory tego typu liczą u poety kilkaset wersów, a poszczególne opowieści z Pierścienia i księgi nawet po dwa tysiące linijek.
Forma Utwór jest o tyle nietypowy dla gatunku, że został napisany wierszem jambicznym pięciostopowym parzyście rymowanym, podczas gdy przeważająca większość wiktoriańskich monologów dramatycznych (poemat Pierścień i księga Browninga czy Święty Szymon Słupnik Alfreda Tennysona) jest ułożona blank verse'm, czyli pięciostopowym jambem nierymowanym.
That’s my last Duchess painted on the wall, Looking as if she were alive. I call That piece a wonder, now; Fra Pandolf’s hands Worked busily a day, and there she stands. Will’t please you sit and look at her?