Intensywnemu wykorzystaniu rolniczemu ziem Niziny Środkowodunajskiej towarzyszy intensywna produkcja przemysłowa. Gęsta jest sieć komunikacyjna. Jej centra stanowią największe, stołeczne ośrodki miejskie – Budapeszt, Belgrad, Zagrzeb i Bratysława; niedaleko leży wielki komunikacyjny ośrodek Wiednia. Przez nizinę biegną dwa kontynentalne szlaki komunikacyjne: korytarz zachód-wschód, łączący Europę Zachodnią z Azją: droga kołowa i linia kolejowa Monachium – Villach – Lublana – Zagrzeb – Belgrad – Nisz – Sofia – Konstantynopol, korytarz północ-południe, łączący Europę Północną z portami Grecji: droga kołowa i linia kolejowa Berlin – Wiedeń – Budapeszt – Belgrad – Nisz – Skopje – Saloniki. Szlaki te łączą się w Belgradzie i razem biegną do Niszu dolinami Wielkiej i Południowej Morawy.

Ludność Ze względu na korzystne warunki osadnicze osadnictwo ludzkie w obrębie Niziny Środkowodunajskiej datuje się praktycznie od początków obecności człowieka w Europie. Za czasów rzymskich autochtoniczne ludy iliryjskie i dackie uległy romanizacji, zwłaszcza na zachód od Dunaju, który przez kilkaset lat stanowił granicę imperium rzymskiego. V wiek n.e. zaznaczył się na tych terenach inwazją Germanów – Gepidów i Ostrogotów, a następnie Longobardów. Obecność Germanów była jednak przejściowa.