Naos nie posiada układu trójdzielnego, co jest nietypowe dla architektury makuryckiej. W obu kościołach zachowały się elementy wyposażenia takie jak synthronon (ława do siedzenia dla kleru znajdująca się w sanktuarium), czy ambona.

Badania archeologiczne wskazują, że jako pierwszy zbudowany został kościół klasztorny i budynki dla mnichów, dopiero później całość otoczono murem – całego założenia nie budowano według z góry ustalonego planu. Ghazali zbudowano z kamieni łączonych zaprawą mułową, jedynie do budowy kościoła użyto piaskowca. Cegłę, typowy budulec w innych chrześcijańskich świątyniach nubijskich, wykorzystano tylko na niewielką skalę. W szczytowym okresie funkcjonowania klasztoru mógł on pomieścić jednocześnie ok. 70 mnichów zakwaterowanych w trzyosobowych sypialniach.