Użycie tego ostatniego języka może sugerować obecność mnichów pochodzenia egipskiego we wspólnocie monastycznej; wskazywałoby to z kolei na to, że do Ghazali mogli przybywać mnisi uciekający przed prześladowaniami Koptów na przełomie X i XI w.
Historia badań Klasztor opisali niezależnie od siebie francuski geograf i inżynier Linant de Bellefonds oraz brytyjski egiptolog Wilkinson, obaj w 1821. Każdy z nich opisał ruiny ośrodka monastycznego w dzienniku podróży i wykonał szkice obiektu. W maju 1844 plan ruin świątyni klasztornej wykonał Karl Richard Lepsius, podczas badań Pruskiej Ekspedycji Archeologicznej. Zebrał on również pewną liczbę terakotowych nagrobnych steli z cmentarza mnichów i przewiózł je do Berlina. W XIX w. monaster opisywali i szkicowali również polski uchodźca polityczny Cienkowski oraz francuski architekt Trémaux. W latach 1953–1954 eksplorację archeologiczną klasztoru przeprowadziła sudańska Służba Starożytności. Odsłonięto wówczas wnętrze kościoła z półtorametrowej warstwy piasku, oczyszczono kilka dalszych pomieszczeń i powtórnie nakreślono plan budynków.