wśród drugich zaś, m.in.: św. Hildegarda z Bingen, św. Mechtylda z Hackeborn i św. Elżbieta z Schonau.

Pseudo-Dionizy Areopagita, uważany za twórcę angelologii, w dziele O hierarchii niebieskiej wyjaśniał, że ich nazwa biblijna wskazuje na to, iż będąc równe z Panowaniami i Potęgami, „są tak umiejscowione, aby ukazywać uporządkowaną naturę niebiańskiego i intelektualnego Autorytetu, oczyszczenie, oświecenie, doskonałość”. Stwierdzał też, że „imię świętych Mocy oznacza pewną siłę i niezachwianą odwagę buchającą we wszystkie pochodzące od Boga energie i spływające do tych, którzy usytuowani są niżej, napełniając ich obficie mocą”.

Św. Tomasz z Akwinu, zwany Doktorem Anielskim, dokonał streszczenia analizy lingwistycznej w Sumie Teologicznej: mały|lewo|Tomasz z Akwinu Doktor Anielski

Zdaniem Akwinaty „Moce rozpościerają władzę nad cielesną naturą w dokonywaniu cudów”, zaś św. Grzegorz Wielki twierdził szerzej, iż „wszystkie cielesne natury są strzeżone przez Moce”. Pseudo-Dionizy Areopagita pisał zaś: „Moce dążą ze wszystkich swych sił do naśladowania Boga, wpatrzone bezustannie w nadprzyrodzoną i twórczą siłę Boga. Są jej odbiciem i wpływają na to, co podlega Bogu, udzielając mu odpowiedniej siły do działania i osiągnięcia swego celu”. Ich śladami podążał w okresie nowożytnym św.