Alojzy Gonzaga pisząc w dziełku O Aniołach, że „Aniołowie chóru Mocy, mocą i potęgą odzwierciedlają nieskończoną Wszechmoc Bożą, dokonują najtrudniejszych rzeczy, a swą posługą wywołują w stworzeniach cudowne skutki”.
Św. Bernard z Clairvaux w dziele O rozważaniu. Księga Piąta podobnie stwierdzał, iż „Duchy te rozkazują żywiołom i używają ich w tym celu, aby znakami i cudami upomnieć śmiertelnych. Być może dlatego też po słowach: Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach – czytamy zaraz w Ewangelii: albowiem Moce niebieskie zostaną wstrząśnięte [Łk 21, 25-26], to znaczy duchy, za sprawą których dokonują się te znaki” (IV. 8). Opisując zaś, w jaki sposób poszczególne rzędy aniołów objawiają właściwości Boga, proponował oryginalne ujęcie: „W Mocach można widzieć siłę jednakowo rozprzestrzenioną, wszędzie obecną, dzięki której wszystko istnieje, dającą życie wszystkiemu, skuteczną, nieuchwytną i niewzruszoną, a jednak kierującą wszystko ku dobru i trzymającą w ryzach. Kiedy ta siła objawia się ludziom w jakimś niezwykłym skutku – zowią ją dziwem lub cudem” (IV. 10).