Franciszek Maria I della Rovere (ur. 22 marca 1490 – 20 października 1538) – włoski kondotier, mecenas sztuki i książę Urbino w latach 1508–1516 i 1521–1538 z przerwą na panowanie Wawrzyńca Medyceusza.
Życiorys Franciszek Maria urodził się w Senigalli, jako syn papieskiego dowódcy i władcy tego miasta Jana della Rovere i jego żony Joanny da Montefeltro, córki Fryderyka III da Montefeltro, księcia Urbino i jego dziedziczki. Był również bratankiem kardynała Juliana della Rovere, późniejszego papieża znanego jako Juliusz II.
Jego wuj ze strony matki Guidobaldo I, książę Urbino, który był bezdzietny, wezwał Franciszka Marię na swój dwór i uznał go za swojego dziedzica w 1504 roku za pozwoleniem Juliusza II. W 1502 roku ród della Rovere stracił władzę nad Senigallią, którą opanował Cezar Borgia, syn papieża Aleksandra VI, na którego rozkaz od roku podbijał księstwa Romanii, z której chciał wykroić sobie własne państewko i wkrótce stał się najpotężniejszym władcą w tym regionie. Franciszek Maria i jego matka uniknęli wysłanych przez Borgię morderców uciekając do obozu Andrei Dorii.