Począwszy od XVI wieku Polska, między innymi za sprawą królowej Bony, była bardzo otwarta na wpływy włoskie. Oddziaływanie kultury Półwyspu Apenińskiego manifestowało się także w zakresie wersyfikacji. Sonety włoskie pisali u nas między innymi Sebastian GrabowieckiMirosława Hanusiewicz, Świat podzielony. O poezji Sebastiana Grabowieckiego, Lublin 1994, s. 133., Adam Mickiewicz i Kazimierz Przerwa-Tetmajer.

To morze, piaski i skały straszliwe Z mymi kłopoty podobieństwo mają, Bo te nieróżną liczbę we mnie dają, Jak morze piasków ma w sobie błędliwe.

Więc tej ostrości me myśli troskliwe, Że morskie skały z nimi nie zrównają, A jak morze, tak na mię wpadają To bojaźń, to wnet nadzieje zdradliwe.

Jak piasek – tak mój dowcip nie rodzący; Dusza – z frasunku w skałę przemieniona; Serce – jak morze wichry utrapione;

Ono wód pełno, a me zatopione Oczy są łzami, wżdy myśl nie zgwałcona, Acz wszelka radość rodzi żal trapiący. (Sebastian Grabowiecki, Setnik rymów duchownych wtóry)

Stopień rozpowszechnienia włoskiego modelu sonetu w poszczególnych krajach pokazuje siłę oddziaływania kultury włoskiej. Co zrozumiałe, największa była ona w romańskich krajach Półwyspu Iberyjskiego.

Przypisy

W