Artysta, akcentując kobiecy seksualizm, zamieniał te wizerunki w archaizowane symbole erotyzmu.

Okres „symfonii” W drugim okresie twórczości (1974-1988) powstawały obrazy o monumentalnych rozmiarach, które artysta nazwał „symfoniami” – utworami strukturalnymi. Symfonia „Pory Roku” namalowana w 1974 r. ma blisko 120 metrów kwadratowych powierzchni i złożona jest z 48 obrazów (konceptualizm namalowany). Następnie powstawały: „Koncert na lewą rękę”, „Oratorium Kosmiczne”, symfonia niekomercyjna Nr 3 – „Zielona”, „Studium” – struktura barwy a system dźwięków, cykl obrazów trójkątnych zwany „Kaprysami” („Capriccio”), „Rzecz Czarna” (1980), „Pasaż”, symfonia trzynastu błękitnych – „Feralna”, „Wariacje” – na temat symfonii niekomercyjnej Nr 3 „Zielonej”, parawany symfoniczne „Koncertujące” oraz symfonia „Kryształkowa”. Ich tematem, jak określa autor, jest pożądanie – desire (wystawie w Zachęcie towarzyszył katalog prac tego okresu).