Po powrocie do domu we wrześniu 1840 roku rodzina zaczęła wprowadzać ją w zwyczaje życia świeckiego. Pod wpływem szantażu ojca, który mówił: „Gdybyś została zakonnicą, umarłbym z żalu” oraz niezdecydowania spowiednika, zgodziła się wyjść za mąż, nie mając jeszcze ukończonych 16 lat. Pięć lat po ślubie jej mąż zmarł. Wówczas Konstancja zamieszkała w Paryżu u brata, gdzie śpiewała w kościele Notre Dame de Lorette. Podczas rewolucji 1848 roku niemalże została zastrzelona w trakcie walk ulicznych i wróciła do Bezançon. Następnie pojechała odwiedzić swą kuzynkę w Bourg-en-Bresse, której bratowa, m. Maria Amanta Morel, była przełożoną klasztoru wizytek.
Gdy Konstancja przekroczyła próg klasztoru, aby wziąć udział w rekolekcjach, niespodziewanie powiedziała na głos: „Ach, jak tu dobrze, obym nigdy nie potrzebowała stąd odejść!” Na to s. Maria Julia Cholet, przyszła przeorysza, odpowiedziała: „Amen”. Tak się też stało. W lipcu 1849 roku biskup Belley, Alexandre Devie, zapewnił ją, iż powinna wstąpić do zakonu Nawiedzenia NMP z powodu jej nabożeństwa do Serca Jezusowego, praktykowanego tam, i jeszcze w tym miesiącu została postulantką. Podczas obłóczyn 23 listopada tego roku przyjęła imię Marie du Sacré-Cœur. Tego dnia napisała: „Żadna z dotychczasowych propozycji nie poruszyła mojego serca.