Dwaj wędrowcy (niem. Die beiden Wanderer) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1843 roku w zbiorze ich Baśni (tom 2, nr 107).

TreśćBaśnie braci Grimm, tom 2, wyd. LSW, 1989. Pewien wędrowny krawiec spotkał na swojej drodze wędrownego szewca. Obaj szli do miasta, gdzie spodziewali się zarabiać więcej. Zdecydowali się dalsza podróż odbyć wspólnie. Na miejscu obaj istotnie sporo zarobili, ale krawiec zarobił więcej, gdyż był sympatyczny i ludzie go lubili. Wywołało to zazdrość szewca, mimo że krawiec nie dbał o pieniądze i chętnie się nimi dzielił.

Jakiś czas później obaj postanowili spróbować szczęścia w stolicy. Żeby tam dojść trzeba było przejść przez las. Wiodły tam dwie drogi - po jednej z nich przebywało się w dwa dni do celu, a po drugiej w siedem. Wędrowcy nie byli pewni która z nich jest tą krótszą i zastanawiali się ile wziąć chleba na drogę. Szewc oświadczył, że weźmie zapas na siedem dni, ale krawczyk uznał, że w ten sposób tylko zmarnuje jedzenie. Polecił się opiece Boga i zabrał zapas na dwa dni.