Po dwóch dniach jedzenie krawczyka się skończyło. Szewc okazał się człowiekiem okrutnym. Nie dał się przebłagać i nie podzielił się żywnością. Piątego dnia, kiedy krawiec był ledwo żywy z głodu, dał mu kawałek chleba, ale w zamian za to krawczyk musiał się zgodzić na wydłubanie sobie prawego oka. Szóstego dnia w zamian za żywność okrutny szewc wydłubał mu drugie oko. Potem porzucił go w lesie nieopodal szubienicy, gdzie wisieli dwaj skazańcy.
Krawiec zasnął pod szubienicą, kiedy się obudził usłyszał rozmowę dwóch kruków, które mówiły ludzkim głosem. Dowiedział się z podsłuchanej rozmowy, że rosa, która opada z szubienicy zwraca każdemu kto się nią natrze utracony wzrok. Krawiec natychmiast natarł sobie oczodoły i zgodnie ze słowami kruka, zaczął znowu widzieć. Odmówił modlitwę do Boga dziękując za odzyskane oczy oraz pomodlił się za duszę powieszonych. Następnie ruszył w dalszą drogę.
Po drodze napotkał źrebię. Chciał je dosiąść by szybciej dotrzeć do stolicy, ale źrebak poprosił go by dał mu spokój, gdyż jest za młody by dźwigać takie ciężary.