Žemaitė, właśc. Julija Beniuševičiūtė-Žymantienė (pol. Julia z Beniuszewiczów Żymontowa, ur. 4 czerwca lub 23 maja 1845 w niedaleko Płungian, zm. 7 grudnia 1921 w Mariampolu) – litewska pisarka i działaczka społeczna. Uznawana za jedną z najwybitniejszych przedstawicielek realizmu krytycznego.
Jej pseudonim literacki oznacza „Żmudzianka” i odnosi się do jej pochodzenia.
Życiorys thumb|250px|Rodzinny dom Žemaitė – obecnie Žemaitės memorialinis muziejus Urodziła się w spolonizowanej litewskiej rodzinie szlacheckiej. Rodzice wychowali ją oraz trzy pozostałe córki w języku i kulturze polskiej. Nie pozwalali uczyć się języka litewskiego oraz bawić z dziećmi litewskich chłopów pańszczyźnianych.
Nie otrzymała formalnej edukacji. W dużej mierze była samoukiem, czytała dużo książek.
Była, wraz z rodziną, zaangażowana we wspieranie powstania styczniowego.
W 1865 poślubiła powstańca Wawrzyńca Żymonta (lit. Laurynasa Žymantasa), mężczyznę z niższej warstwy społecznej. Mieli siedmioro dzieci.
Twórczość Pisała powieści, opowiadania, sztuki teatralne oraz artykuły publicystyczne w obronie praw kobiet.
Pisać zaczęła dzięki wsparciu Povilasa Višinskisa, litewskiego pisarza i działacza politycznego.