Michaił Pietrowicz Pietrow (; ur. we wsi Zołustieżje w obecnym obwodzie leningradzkim, zm. 10 października 1941 k. Karaczewa w obwodzie orłowskim) – radziecki dowódca wojskowy, generał major wojsk pancernych, Bohater Związku Radzieckiego (1937).

Życiorys Skończył 4 klasy, pracował jako ślusarz i kierowca w Piotrogrodzie.

W marcu 1917 został dowódcą oddziału Czerwonej Gwardii, uczestniczył w rewolucji październikowej – szturmie na Pałac Zimowy. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej, 1923 ukończył wojskową szkołę piechoty w Tambowie, a 1932 kursy doskonalenia kadry dowódczej. Dowodził szkolnym batalionem pancernym 1. Brygady Zmechanizowanej, w latach 1936–1937 uczestniczył jako ochotnik w wojnie domowej w Hiszpanii, dowodząc batalionem czołgów w brygadzie Dmitrija Pawłowa, po powrocie do ZSRR został dowódcą dywizji pancernej. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR I kadencji (od 1937). 17 września 1939 brał udział w aneksji Zachodniej Białorusi, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała-majora, a w 1941 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa.