o dokładnych oszacowaniach momentów i ogonów sum rademacherowskich oraz o ograniczonej wersji nierówności Chinczyna–Kahane’a.
S-nierówność W opublikowanej w 1999 w „The Annals of Probability” pracy wspólnej z Latałą wykazał, że dla dowolnej centrowanej miary gaussowskiej na ośrodkowej przestrzeni Banacha oraz domkniętego, wypukłego i symetrycznego zbioru zachodzi oszacowanie porównujące miarę dylatacji (dla ) z miarą pasa o tej samej mierze co ; jako wniosek autorzy wyznaczyli najlepsze stałe w porównywaniu momentów wektorów gaussowskich. Wynik ten, znany w literaturze jako S-nierówność, rozstrzygnął pozytywnie hipotezę sformułowaną wcześniej przez Kwapienia i Sawę; jego analogi w przypadku zespolonym i dla innych miar produktowych są przedmiotem dalszych badań.
Nierówność Latały–Oleszkiewicza W pracy Between Sobolev and Poincaré (2000), opublikowanej w tomie seminarium GAFA, Latała i Oleszkiewicz wprowadzili rodzinę nierówności funkcyjnych interpolujących między klasyczną nierównością Poincarégo a logarytmiczną nierównością Sobolewa i pokazali, że implikują one koncentrację miary pośrednią między gaussowską a wykładniczą, z oszacowaniami bliskimi optymalnych.