Pierwsza z nich pochodziła z badań nad trudnością aproksymacji: przy założeniu hipotezy Unique Games pozwala ona wykazać, że problemu maksymalnego przekroju nie da się aproksymować ze stałą lepszą niż około 0,87856.

Do dyskretnej analizy harmonicznej i analizy funkcji boolowskich wracał w kolejnych pracach, m.in. o odwrotnej hiperkontrakcji (z Mosselem i Arnabem Senem), o silnej kontrakcji i wpływach w przestrzeniach ogonowych (z Mosselem i Stevenem Heilmanem), o rozszerzeniach twierdzenia FKN (z Jackiem Jendrejem i Jakubem Wojtaszczykiem) oraz o funkcjach boolowskich o małych wpływach drugiego rzędu.

Inne kierunki Oleszkiewicz publikował także prace z pogranicza probabilistyki i innych dziedzin: o oszacowaniach górnych ogonów liczby podgrafów w grafach losowych (z Svante Jansonem i Andrzejem Rucińskim), o odległościach Banacha–Mazura i rzutach na losowe polytopy podgaussowskie (z Latałą, Piotrem Mankiewiczem i Nicole Tomczak-Jaegermann), o cięciach polidysku (z Aleksandrem Pełczyńskim), o dyskretnej wersji twierdzenia o antypodach, o sygnaturach węzłów torusowych (z Maciejem Borodzikiem) oraz o energii kinetycznej wyrażonej przez momenty wirowości (z Tomaszem Cieślakiem, Marcinem Preisnerem i Martą Szumańską).