Antoni Burzyński ps. „Kmicic” (ur. 11 czerwca 1911 w Wilnie, zm. w końcu sierpnia lub na początku września 1943) – oficer Wojska Polskiego II RP i Armii Krajowej, dowódca pierwszego polskiego oddziału partyzanckiego na Wileńszczyźnie.
Życiorys Uczęszczał do Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie oraz na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 pułku piechoty Legionów, który ukończył, uzyskując stopnie: podchorążego rezerwy oraz plutonowego z cenzusem. Następnie uczęszczał do Wyższej Szkoły Nauk Politycznych przy Instytucie Badawczym Europy Wschodniej w Wilnie, którą to uczelnię ukończył w 1939 roku. Natomiast w 1938 roku otrzymał awans na podporucznika.
Po wybuchu II wojny światowej był adiutantem płk Stanisława Szyłejki, dowódcy południowego odcinka obrony Wilna. 18 września został internowany na Litwie i umieszczony w obozie, skąd uciekł, udając się z powrotem do miasta. Wstąpił w szeregi polskiego ruchu oporu, działając w konspiracyjnym kole pułkowym 5 pułku mjr Antoniego Olechnowicza. Jesienią 1941 roku został aresztowany przez litewską Saugumę, skąd został wykupiony na początku 1942 roku. Po tym wydarzeniu ukrywał się w okolicach Świra. Zabiegał w dowództwie Okręgu Wilno AK o zgodę na utworzenie oddziału partyzanckiego. Po jej udzieleniu rozpoczął na przełomie 1942 i 1943 roku jego formowanie.