Jan Mieczysław ZboruckiW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Johann Zborucki”. (ur. 4 sierpnia 1890 w Skolem, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 4 sierpnia 1890 w Skolem, w rodzinie Antoniego Juliana i Pauliny z Szymańskich.
Podczas I wojny światowej powołany do służby w C. K. Armii i mianowany podporucznikiem w rezerwie artylerii fortecznej z dniem 1 września 1915, a potem awansowany na porucznika z dniem 1 listopada 1917. Służył w pułku artylerii fortecznej nr 4.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w dywizjonie żandarmerii wojskowej nr 6 we Lwowie.