Wiktor Wojnicz (ur. 24 grudnia 1894 w Łucku, zm. 1940 w ZSRR) – komandor podporucznik Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari, urzędnik, ofiara zbrodni katyńskiej.
thumb|Tabliczka upamiętniająca na ścianie kościoła św. Karola Boromeusza w Warszawie Życiorys Urodził się 24 grudnia 1894 w rodzinie Adama i Marii z domu Orzeł. Kształcił się w gimnazjum w rodzinnym Łucku, a następnie w korpusie morskim w Piotrogrodzie.
Był żołnierzem w Armii Imperium Rosyjskiego w rosyjskiej marynarce wojennej. Od początku 1918 u kresu I wojny światowej służył Wojsku Polskim na Wschodzie. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenach ukraińskich służył w III Korpusie Polskim w Rosji i w Wydziale Wojskowym Komendy Naczelnej 3 POW.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został przydzielony w 1919 do Departamentu Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1920 do 1921 pełnił funkcję zastępcy oficera łącznikowego przy Głównym Dowództwie Wojska Polskiego na Ukrainie oraz kierownika Wydziału Organizacyjnego Departamentu Spraw Morskich. Został awansowany do stopnia komandora podporucznika w korpusie morskim ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.