Mniej wątpliwości budzi zaliczanie do renesansu poezji lirycznej Francesca Petrarki i nowelistyki Giovanniego Boccaccia, choćby dlatego, że ci autorzy stosowali niezwykle później popularne w renesansie gatunki – sonet i nowelę. Boccaccio wprowadził też do powszechnego użytku oktawę, strofę ośmiowersową rymowaną abababcc, bez której trudno wyobrazić sobie epikę europejskiego odrodzenia. Za twórców dojrzałego renesansu uważa się poetów Luigiego Pulciego i Mattea Boiarda. Obaj uprawiali wielką epikę wierszowaną. Pierwszy jest autorem poematu Morgante, a drugi eposu Orlando innamorato (Orland zakochany). Do dzieł Pulciego i Boiarda nawiązywali najwięksi epicy, Ludovico Ariosto, autor eposu Orlando Furioso (Orland szalony) i Torquato Tasso, twórca epopei Gerusalemme liberata (Jerozolima wyzwolona), w Polsce znanej również jako Gofred, abo Jeruzalem wyzwolona. W renesansie rozkwitła twórczość sonetystyczna. Gatunek ten, wynaleziony najprawdopodobniej w XIII wieku przez Giacoma da Lentini, a rozwinięty przez Dantego, Guida Cavalcantiego i Petrarkę, był podejmowany przez wielu poetów włoskich i europejskich. Sonety pisał między innymi Michał Anioł Buonarroti, szerzej znany jako rzeźbiarz, malarz i architekt. Do Portugalii przeniósł sonet Francisco de Sá de Miranda, autor między innymi wiersza O sol é grande, caem co’a calma as aves.