W Hiszpanii posługiwał się nim Juan Boscán. W Anglii pierwsze sonety pisali Thomas Wyatt i Henry Howard. Za to w literaturze polskiej sonet włączyli do swojego repertuaru w drugiej połowie XVI wieku Jan Kochanowski, Mikołaj Sęp Szarzyński i Sebastian Grabowiecki. Sonet początkowo realizujący model dziś nazywany włoskim, przekształcał się, zwłaszcza we Francji i Anglii, dając sonet francuski (marotyczny), sonet spenserowski, sonet barnfieldowski i sonet szekspirowski. Sęp-Szarzyński stosował model francuski, natomiast Grabowiecki pozostał wierny modelowi włoskiemu.
Dojrzały renesans mały|Luís Vaz de Camões Centralne miejsce w dorobku poezji renesansu zajmuje epos. Wysoka ranga eposu wynika z naśladowania wzorów starożytnych. Najważniejszymi eposami w literaturze włoskiej są wspomniane dzieła Ariosta i Tassa. Istnieje jednak wiele innych obszernych poematów epickich. Na przykład Modesta Pozzo, znana jako Moderata Fonte, napisała epos Floridoro. W literaturze portugalskiej najsłynniejszym eposem są Luzjady Luísa de Camõesa, na wspomnienie jednak zasługuje też epopeja Ulisseja, czyli założenie Lizbony Gabriela Pereiry de Castro, która podobnie jak Eneida Wergiliusza opowiada o narodzinach narodu.