Lope ułożył także sonet o pisaniu sonetu: Un soneto me manda hacer Violante.

Epoka elżbietańska mały|Królowa Elżbieta I Wielka, malował Nicholas Hilliard mały|Strona tytułowa Tragedii hiszpańskiej Thomasa Kyda mały|Ben Jonson, grafika George’a Vertue W odniesieniu do literatury angielskiej renesans utożsamia się niekiedy z epoką elżbietańską. Jest to o tyle nieścisłe, że trwające 44 lata panowanie królowej Elżbiety I Wielkiej nie pokrywa się w pełni z renesansem, który rozciąga się na lata, gdy na tronie Anglii zasiadali władcy z walijskiej dynastii Tudorów Henryk VIII, Edward VI, Maria Krwawa i sama Elżbieta, jeśli nie liczyć tygodniowej królowej Joanny Grey. Zjawiska typowe dla panowania Elżbiety trwały zresztą za czasów jej następców aż do wojny domowej. Literacki renesans w Anglii rozpoczęli przywołani już Wyatt i Howard (Surrey). Zasługą tego ostatniego było wynalezienie blank verse'u, czyli nierymowanego pentametru jambicznego. Kontynuowali Spenser i Sidney. W dziedzinie prozy ważnym nurtem był eufuizm, czyli styl bogato ornamentowanej (między innymi aliteracjami) prozy. Zalicza się do niego między innymi sielanka Thomasa Lodge’a Najistotniejszym zjawiskiem epoki był jednak niezwykły rozwój dramatu.