Należy pamiętać o tym, że William Szekspir był jednym z wielu autorów piszących dla teatru, najwybitniejszym wprawdzie, ale nie pierwszym i nie ostatnim. Momentem przełomowym w rozwoju sceny angielskiej było wystawienie Tragedii hiszpańskiej Thomasa Kyda, które nastąpiło prawdopodobnie na krótko przed 1588 rokiem. Opierając się na zworach senekańskich Kyd zapoczątkował nowy gatunek – tragedię zemsty. Sztuki tego nurtu są pełne niskich namiętności, zbrodni, okrucieństw, szaleństwa prawdziwego lub udawanego, intryg i podstępów, wreszcie śmiercionośnych ciosów sztyletu, wieńczących długi wysiłek na drodze do zemsty, będącej motorem działań bohaterów. Silne żądze kierują postępowaniem bohaterów u następnego wybitnego przedstawiciela sceny elżbietańskiej – Christophera Marlowe’a. Marlowe był autorem między innymi sztuk Tamerlan Wielki, Tragiczne dzieje doktora Fausta, Żyd z Malty, Edward II i Masakra w Paryżu. Równocześnie z Marlowem karierę dramatopisarską rozpoczął Szekspir i wcale nie było oczywiste, że to on zostanie najwybitniejszym tragikiem wszech czasów. Szekspir, podobnie jak inni twórcy, pisał tragedie, komedie i kroniki dramatyczne. Do tych ostatnich należą trzyczęściowy Henryk VI, dwuczęściowy Henryk IV, Henryk V i Ryszard III.