Od czerwca do listopada 1918 pracował w wydziale politycznym 17 Dywizji Piechoty, od listopada 1918 do lipca 1919 był przewodniczącym komitetu rewolucyjnego i zastępcą przewodniczącego wołyńskiej gubernialnej Czeki, od lipca do listopada 1919 dowódcą kompanii w 1 Ukraińskiej Dywizji Radzieckiej Szczorsa, a od listopada 1919 do lutego 1920 dowódcą batalionu w tej dywizji. Następnie dowodził batalionem w 47 i 7 Włodzimierskiej Dywizji Piechoty, 1920 został ciężko ranny i dostał się do polskiej niewoli, z której zbiegł. W końcu 1920 został instruktorem w 7 Włodzimierskiej Dywizji Piechoty, potem wojenkomem 56 i 62 pułków tej dywizji, 1922 skończył kursy wojennych komisarzy w Charkowie, 1923 Wyższą Szkołę Taktyczną, a 1926 kursy „Wystrieł”.
W latach 1923–1925 był wojenkomem 2 i 4 pułku 1 Dywizji Czerwonego Kozactwa, od sierpnia 1924 do listopada 1926 pomocnikiem komendanta szkoły czerwonych starszyn ds. politycznych w Charkowie, od listopada 1926 do listopada 1928 pomocnikiem dowódcy 69 pułku piechoty 23 Dywizji Piechoty, a od listopada 1928 do marca 1932 dowódcą-komisarzem 239 pułku piechoty 80 Dywizji Piechoty.