Od marca 1932 do marca 1937 był dowódcą-wojenkomem 207 pułku piechoty 69 Dywizji Piechoty na Dalekim Wschodzie, od lipca 1937 do czerwca 1938 dowódcą 92 Dywizji Piechoty w Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru, w czerwcu 1938 został aresztowany i uwięziony, w lipcu 1939 zwolniony. Od listopada 1939 do września 1940 był szefem Wydziału 2, a od września 1940 do marca 1941 szefem Wydziału Przygotowania Bojowego Sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego, w marcu 1941 został dowódcą 67 Korpusu Piechoty rozlokowanego pod Połtawą, od czerwca 1941 wraz z 67 Korpusem Piechoty brał udział w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, następnie na Froncie Centralnym w składzie 21 Armii. W lipcu-sierpniu 1941 dowodził 42 Dywizją Piechoty, od sierpnia do października 1941 ponownie 67 Korpusem Piechoty, od 13 października do listopada 1941 był naczelnikiem garnizonu Charkowa, a od listopada 1941 do lutego 1942 zastępcą dowódcy Frontu Briańskiego i dowódcą grupy wojsk prawego skrzydła tego frontu.