Inicjował powstawanie nowych schronisk młodzieżowych, organizował obozy wędrowne, zloty.
Powstanie Schroniska Młodzieżowego w Rozdzielu również należy zaliczyć do jego zasług.
Nade wszystko ukochał Ziemię Bocheńską i wiele uczynił dla jej poznania.
Był silnie związany uczuciowo z Rozdzielem i Żegociną. Często odwiedzał te strony. Był działaczem Stowarzyszenia Bochniaków i Miłośników Ziemi Bocheńskiej. Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa krakowskiego oddziału tego Stowarzyszenia.
Mocno włączył się w obchody 700-lecia Żegociny w 1993 r. Na tę okoliczność została wydana monografia Żegociną dawna i współczesna, książka, będąca ukoronowaniem jego pracy.
Nigdy nie odmawiał pomocy. Pracował cicho i bez rozgłosu. Był więc człowiekiem skromnym i pracowitym, a przy tym miłym, wręcz radosnym. Miłował Boga i Ojczyznę. Ogromny podziw i szacunek wzbudza jego rola jako ojca trzech synów i trzech córek, których wychował wraz z małżonką w skromnych warunkach mieszkaniowych i finansowych, a wszystkim dzieciom pomógł zdobyć wyższe wykształcenie.