Władimir Marcinkiewicz (, ur. w Borysowie, zm. 30 lipca 1944 w rejonie Puław) – radziecki dowódca wojskowy, generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w białoruskiej rodzinie robotniczej. Skończył 7 klas i pracował w zakładzie leśnym, od 1915 służył w rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej.
W 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii. Od lutego 1918 dowodził oddziałem partyzanckim, 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, walczył w wojnie domowej jako dowódca oddziału i batalionu, a od 1919 pułku, uczestniczył m.in. w walkach przeciw Korpusowi Czechosłowackiemu, białym na Powołżu i oo stycznia do grudnia 1919 na Froncie Południowym przeciw armii Denikina, był dwukrotnie ranny i raz kontuzjowany. Od grudnia 1919 brał udział w wojnie z Polską, 1923 ukończył szkołę wojskową w Charkowie i został pomocnikiem dowódcy batalionu, później dowódcą batalionu, pomocnikiem dowódcy i dowódcą pułku, szefem zaopatrzenia dywizji piechoty i pomocnikiem dowódcy dywizji piechoty.