W 1937 skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Wojskowej Akademii Gospodarczej, w listopadzie 1939 został dowódcą 173 Dywizji Piechoty, od 1939 należał do WKP(b), 1939–1940 brał udział w wojnie z Finlandią w składzie 7 Armii na Przesmyku Karelskim, 16 lipca 1940 został dowódcą 176 Dywizji Piechoty rozlokowanej w Bielcach w Odeskim Okręgu Wojskowym.
Od czerwca 1941 walczył w wojnie z Niemcami, m.in. nad Prutem i Dniestrem i pod Kiszyniowem, 9 listopada 1941 otrzymał stopień generała majora, uczestniczył w donbaskiej operacji obronnej i rostowskiej operacji zaczepnej, 15 lipca 1942 został dowódcą 24 Armii Frontu Południowego i 17 lipca 1942 brał udział w walkach nad Dońcem. Pod koniec lipca uczestniczył w walkach pod Salskiem i Nowym Jegorłykiem, wraz z armią został włączony w skład Frontu Północno-Kaukaskiego, 8 sierpnia 1942 został dowódcą nowo sformowanej 9 Armii Frontu Zakaukaskiego, uczestniczył w walkach nad Terekiem, od 29 sierpnia do października 1942 pozostawał w rezerwie Stawki. Od października 1942 do marca 1943 dowodził 229 Dywizją Piechoty 52 Armii Frontu Wołchowskiego, w marcu 1943 z powodu ciężkiej choroby został odesłany na leczenie, po wyleczeniu w lipcu 1943 został skierowany na kursy do Wyższej Akademii Wojskowej im.