Układ w Monachium często, również w literaturze polskojęzycznej określa się mianem "zdrady" i "hańby".
Forma Utwór jest napisany wierszem zasadniczo nieregularnym, doraźnie sylabotonizowanym. Ważną rolę odgrywa w nim czterowersowy refren. W końcowej części wiersza Halas stosuje paralelizm składniowy: Pole... Lesy... Řeky... Hory... křičí... hučí... šumí... bouří... (Pola... Lasy... Rzeki... Góry... krzyczą... huczą... szumią... dudnią). Poeta wykorzystuje też aliterację: zvoni... zrady... zvon (dzwoni zdrady dzwon) o wyraźnie onomatopeicznym charakterze. O formie wersyfikacyjnej liryku pisze, cytując Miroslava Červenkę, Dagmar ŠevčíkováDagmar Ševčíková, Když zvonil zrady zvon. Odraz Mnichovské dohody v české poezii, Masarykova Univerzita, Brno 2010, s. 38.
Treść Śpiew trwogi jest jednym z najbardziej gorzkich w swej wymowie liryków czeskich XX wieku. Utwór rozpoczyna się apostrofą do własnego wiersza. Potem poeta przechodzi do bezpośredniego werbalnego ataku na "Słodką Francję" i "Dumny Albion". Mówi, że to francuskie i angielskie ręce rozbujały dzwon, który swym biciem obwieszcza wszem wobec ich haniebną zdradę. Stwierdza, że za taką Europę wstydzi się każdy żołnierz czekający w okopie na rozpoczęcie walk. Warto dodać, że sam poeta był wtedy w pozostającym w gotowości bojowej oddziale.