Jerzy Wiktor Zaniewski (ur. 9 października 1891 w Sokalu, zm. ?) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 9 października 1891 w Sokalu jako syn Jana. W 1913 został członkiem Drużyn Strzeleckich we Lwowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 43. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1917.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku artylerii polowej Lwów (przemianowanym w styczniu 1919 na 4 pułk artylerii polowej, a w czerwcu tego roku na 5 Lwowski pułk artylerii polowej). Został odznaczony Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W następnym roku w dalszym ciągu pełnił służbę w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów.