Po wybuchu I wojny światowej od 16 sierpnia 1914 służył w Legionie Wschodnim. Później został żołnierzem Legionów Polskich i od 19 września 1914 służył w sztabie 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Brał udział w walkach w kampanii karpackiej oraz na obszarach Bukowiny i Besarabii. Mianowany plutonowym w listopadzie 1914 oraz sierżantem w styczniu 1915. Odniósł rany w bitwie pod Rafajłową 19 listopada 1915. Odbył kurs szkoleniowy w Baranowiczach, po czym otrzymał awans na chorążego piechoty 1 stycznia 1917. Następnie był dowódcą plutonu. Po kryzysie przysięgowym był żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego. Wraz z legionistami dokonał przejścia frontu podczas bitwy pod Rarańczą, po czym wstąpił do szeregów II Korpusu Polskiego w Rosji i służył w 16 pułku strzelców. Brał udział w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918, po której został wzięty do niewoli przez Niemców. Dwukrotnie podejmował próby ucieczki, przebywał w Warszawie pod zmienioną tożsamością.