Z początkiem lat 70. obie strony osiągnęły porozumienie co możliwości treningu piechoty i artylerii na ziemiach tajwańskich (tzw. Project Starlight). Co najmniej do połowy lat 90. na Tajwanie przechowywany był singapurski sprzęt ciężki, w tym czołgi Centurion, AMX-13, wozy techniczne M 728, działa M-71S kal. 155 mm, a także helikoptery Super Puma. Tajwan udostępnił poligony za darmo, ale Singapur poniósł koszty budowy potrzebnej infrastruktury. Najważniejsze były urządzane co dwa lata ćwiczenia, w których uczestniczyły dwie dywizje armii singapurskiej; mimo utrzymywania całego projektu w dużej tajemnicy, dawał on wojskom singapurskim możliwość treningu na dużą skalę z użyciem ostrej amunicji. Projekt obejmował też ćwiczenia floty singapurskiej (projekt Sealight; pierwszy dowódca marynarki singapurskiej, Khoo Eng An, był wcześniej oficerem tajwańskim), kontynuowane także w latach 90., mimo silnego napięcia na linii Chiny-Tajwan. Łącznie ponad 150 tys. żołnierzy singapurskich zostało wyszkolonych do połowy lat 90.Tim Huxley, Defending the Lion City: The Armed Forces of Singapore, Allen & Unwin, St. Leonards, N.S.W., 2000, s. 199-200 Układ ten zapewniał Tajwanowi ekonomiczne profity bezpośrednio od singapurskich sił zbrojnych (SAF).