Madeleine Pauliac miała trzy i pół roku, kiedy 30 marca 1916, jej ojciec Roger, aspirant osiemdziesiątego ósmego pułku piechoty francuskiej, zginął w lesie, w Avocourt, podczas jednego z bombardowań w trakcie bitwy pod Verdun. Osierocona Madeleine dorastała ze swoją o rok starszą siostrą Anne-Marie, w Nicei, gdzie ich matka, Korsykanka, wychowywała je zgodnie z tradycją katolicką.

Decyzją sądu, na czas trwania wakacji dziewczynki miały znajdować się pod opieką babci ze strony ojca, mieszkającej w Villeneuve. W dużej willi pod numerem 15 przy ulicy d’Agen, nastolatki były zachęcane przez wdowę, kierowniczkę fabryki konserw, do nauki, uprawiania sportu, niezależności.

Siostry zdały maturę i zostały wysłane przez babcię na studia do Paryża. Tam na początku 1929 roku, o rok wcześniej niż jej rówieśnicy, Madeleine Pauliac rozpoczęła studia medyczne. W 1932, ukończyła staż pod okiem profesora Pierre’a Nobécourta i w 1939 zdobyła tytuł lekarza medycyny, jako jedna z trzystu pięćdziesięciu francuskich kobiet.