Między innymi około roku 1860 powstała kopalnia Bleischarley („Biały Szarlej”), znana później pod nazwą „Orzeł Biały”.
Wielosetletnia eksploatacja złóż, znacznie nasilona od połowy XIX wieku, doprowadziła ostatecznie do ich wyczerpania. Wydobycie prowadzone w okresie powojennym miało już, w znacznej mierze, charakter wydobycia resztkowego – spod filarów ochronnych miast, zakładów przemysłowych oraz zbędnych już szybów. Ostateczne zakończenie wydobycia rud cynku i ołowiu w rejonie Bytomia zakończyło się w grudniu 1989, wraz z unieruchomieniem rejonu „Dąbrówka” Zakładów Górniczo-Hutniczych „Orzeł Biały”.
Historia kopalni Nowy Dwór thumb|Kopalnia „Nowy Dwór” w roku 1970 mały|Hałda na dawnym terenie kopalni (2017) W związku z wyczerpywaniem się złóż w rejonie Tarnowskich Gór rozpoczęto eksploatację złóż w okolicach Bytomia. W roku 1863 graf (hrabia) Henckel von Donnersmarck, pan na Nakle Śląskim, uzyskał trzy nadania górnicze zlokalizowane w Dąbrowie Miejskiej: Neuhof, Rudolf i Graf Lazy. Dwa lata później rozpoczęto głębienie szybów, a wydobycie rozpoczęto w roku 1881 i tę datę przyjmuje się za rok rozpoczęcia działalności kopalni Nowy Dwór. Pierwotnie jednak kopalnia „Nowy Dwór” była jednym z kilku odrębnych zakładów powstałych na polach górniczych, którymi władali Donnersmarckowie.